Разголена уметност

Бидејќи ние сеуште ментално живееме во драгиот ни наш поранешен систем, девизата „времето е пари“ -  не важи.

Тоа подразбира дека пожелно е да искористите два-три дена од летниот одмор за да ги завршите некои нешта, од типот: катастар, МВР, ПИО, здравствен фонд и сл.

Секојдневно добиваме забелешки дека сме имале вишок административци, барем да имаме и некој благодет од сето тоа.

Утешно е што скоро насекаде е климатизирано, па помали се шансите некој да колабира стоејќи. Времето на чекање останува исто, вечност.

Битола е посебен град, со посебни потреби, со специфичен начин на живот, некои ќе речат најградскиот град итн.

Излегов по продавници да побарам електрична молзалка, читајќи на нет дека подолго време во светот тоа мало алатче е незаменливо корисно за секоја новородилка, дека е многу практично и дека дозволува повеќе одмор за младата мајка. Цената изнесува околу 50-60 евра.

Цената на таа молзалка е релативно ефтина и не е ништо поскапа од еден релаксатор или една кошничка, столче кои ги има во секоја најмала продавница за деца  … ништо екстремно скапо, ништо посебно, ништо луксузно.

Од аптека, во аптека, од продавница за новороденчиња до продавници за деца … ништо. Некои прв пат слушнаа, некои ме пуштаа кај конкуренцијата и заклучокот беше дека ако нема во продавницата во Chicco – залудно ќе барам.

А таму, во Chicco немале во моментот и доколку сакам ќе треба да почекам некој месец додека добијат.

А Битола е „град“ или ајде Општина која брои околу 100.000 жители кон која гравитираат уште 6-7 поголеми Општини или грубо преку 200.000 жители.

Зарем толку никој немал потреба што продавниците не набавуваат или што не ни знаат дека постојат такви корисни алатчиња?

Си се враќам дома и си се есапам дали да одам до Скопје или до Солун?

Жал ми е што мојот град се повеќе почнува да наликува на едно големо село.

Пред некој ден на вестите на А1 телевизија наидов на еден чуден прилог од битолски новинар. Еве и линк.

Имено,  господинот Живко Поповски – Цветин пуштил порака за мир во шише …

Најинтересно ми беше што истиот бил предложен за Нобеловата награда за мир.

Па си викам кај треба да се аплицира за Нобелова награда за мир, да си ја пробам и јас среќата. Којзнае кај е среќата